“Η οδύνη της απώλειας”, κριτική για το Απαραίτητο Φως, από τον Γ. Ν Φέρτη, Ελευθεροτυπία

to_aparaitito_fos

“Δύο είναι οι βασικές αρετές του μυθιστορήματος: η άρτια σχεδόν αστυνομική δομή του και η εκφραστική οικονομία…Με μία σειρά από διαδοχικές αφηγήσεις και με συνεχείς αναδρομές, η συγγραφέας συμπληρώνει με επιδεξιότητα το παζλ, διατηρώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη παρά την έκταση του βιβλίου. Ταυτόχρονα καταγράφει με λιτότητα τα γεγονότα, οριοθετεί το ιστορικό πλαίσιο με νηφαλιότητα και την αναγκαία απόσταση, δεν αναλώνεται σε σχοινοτενείς περιγραφές και βαθυστόχαστες αναλύσεις και οι χαρακτήρες, κυρίως οι δύο ηρωίδες, γιαγιά και εγγονή, διαγράφονται μέσα από τις πράξεις τους χωρίς υπερβολές και μεγαλοστομίες…Χωρίς την παραμικρή πρόθεση υπερβολής, πρόκειται για ένα από τα καλύτερα ρεαλιστικά μυθιστορήματα των τελευταίων χρόνων”.

Η οδύνη της απώλειας, Ελευθεροτυπία

Όλα είναι Χρώμα, Andro.gr

2013-11-25-19.57.13-e1385567538254

Γ.Ι. Μπαμπασάκης και Κ. Μαργαρίτης

Οι Μπόρχες Μπράδερς προτείνουν βιβλία για τους λάτρεις της ζωγραφικής. Από τον Βαν Γκογκ, τον Σεζάν και τον Μπέικον ως τον Κόντογλου, την Χατζηλουκά και τον Παυλόπουλο.

“Η ζωγράφος Λουίζ Χατζηλουκά, που μας φέρνει στο νου τον Γιώργο Χατζημιχάλη και τον Στέλιο Παπαλουκά, μες στους λαβυρίνθους του μυθιστορήματος Απαραίτητο Φως της Ντορίνας Παπαλιού, όπου οι γνώσεις της ζωγραφικής, η σύγχρονη ελληνική ιστορία, το μυστήριο και οι απώλειες, προπάντων όμως οι διαλεκτικές ίνες που ελίσσονται από το μέλλον στο παρελθόν κι από κει στο παρόν, συνθέτουν ένα πολυσέλιδο μυθιστόρημα. Η ζωγράφος Λουίζ Χατζηλουκά, που εκτελέστηκε από τους Γερμανούς με την κατηγορία της κατασκοπίας τον Μάιο του 1944, νεότατη, και που σύμφωνα με την επιμελήτρια και ιστορικό τέχνης Μαριλίζα Σουρέλη (τα ονόματα που επινοεί η Παπαλιού είναι λαμπρά, θα συναντήσετε κι έναν Σπηλιόπουλο) άλλο δεν έκανε από το να παλεύει για μιαν ισορροπία ανάμεσα στο χρώμα και στο φως, «Εκεί με βρίσκει η ματιά της. Κι όλα αυτά μέσα σε μια δεκαετία, με περίπου τριακόσια έργα που μας είναι γνωστά. Αυτό όμως που πετυχαίνει στα έργα της πάνω απ’ όλα, θα έλεγα πως είναι ο επαναστοχασμός της πραγματικότητας». Andro.gr

Ο Τεύκρος Μιχαηλίδης γράφει για το Απαραίτητο Φως, στην ιστοσελίδα της ομάδας ΘΑΛΗΣ και ΦΙΛΟΙ

Ο Τ. Μιχαηλίδης, γράφει για το Απαραίτητο Φως

“Διαβάζοντας κάποιος το μυθιστόρημα της Ντορίνας Παπαλιού, απολαμβάνοντας την αβίαστη ροή του λόγου, την εναλλαγή των σκηνών, την τεκμηρίωση, τον προβληματισμό, τις συνεχείς ανατροπές θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει «έργο ζωής»”.

thalesandfriends.org

Τα έργα τέχνης στους ναζί, από την Σ. Παπασπύρου, Ελευθεροτυπία

“Τι σύμπτωση! Λίγο πριν ξεσπάσει στη Γερμανία το σκάνδαλο Γκούρλιτ που έμελλε να φέρει ξανά στο διεθνές προσκήνιο τη λεηλασία από τους ναζί εκατοντάδων χιλιάδων έργων τέχνης μεταξύ 1935-1945, κυκλοφόρησε στη χώρα μας ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα με «πρωταγωνιστή» έναν πολύτιμο πίνακα που υποτίθεται πως είχε δοθεί σε Γερμανό αξιωματούχο επί Κατοχής ως αντάλλαγμα για τη ζωή μιας Αθηναίας, καταδικασμένης για την αντιστασιακή της δράση”. Ελευθεροτυπία

1 2 3 4  Scroll to top